Yasujirō Ozu, gündelik aile yaşamını son derece yalın bir sinema diliyle ele alan ve Japon sinemasının dünya çapındaki en etkili yönetmenlerinden biri hâline gelen auteurlerden biridir. 1923’te Shōchiku stüdyosunda kamera asistanı olarak sinemaya giren Ozu, sessiz dönemde komedi ve gençlik filmleriyle yönetmenliğe başladı. 1930’lardan itibaren ilgisini giderek orta ve alt-orta sınıf ailelerin gündelik yaşamına yöneltti; I Was Born, But… ve The Only Son gibi filmlerde ekonomik koşullar, ebeveynler ile çocuklar arasındaki ilişkiler ve modernleşen Japon toplumunun yarattığı kuşak çatışmalarını ele aldı. II. Dünya Savaşı sonrasında senarist Kōgo Noda ile gerçekleştirdiği filmler ise evlilik, aile ve kuşaklar arasındaki değişimi merkezine alan olgun dönem sinemasını oluşturdu.

Yönetmenin sinema dili; alçak kamera konumları, çoğunlukla sabit kadrajlar, yalın kurgu ve gündelik mekânların dikkatli geometrik düzenlenişiyle tanınır. Ozu, klasik devamlılık sinemasının birçok kuralını bilinçli biçimde dönüştürerek konuşan karakterleri doğrudan kameraya yakın bir doğrultuda yerleştirir ve sahneler arasına insan bulunmayan odalar, sokaklar, trenler, bacalar ya da gündelik nesnelerden oluşan geçiş planları ekler. Daha sonra eleştiride “pillow shots” olarak adlandırılan bu görüntüler, anlatıyı ilerletmekten çok zamanın ve mekânın hissedilmesini sağlar. Evlilik, yaşlanma, ebeveyn-çocuk ilişkileri, kuşak çatışması, yalnızlık ve geleneksel aile yapısının dönüşümü filmlerinde tekrar eden temel meselelerdir.

I Was Born, But…, Late Spring, Early Summer, Tokyo Story, Floating Weeds ve An Autumn Afternoon, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Özellikle Noriko Üçlemesi olarak anılan Late Spring, Early Summer ve Tokyo Story, Setsuko Hara’nın canlandırdığı farklı Noriko karakterleri aracılığıyla savaş sonrası Japon ailesinin dönüşümünü inceler. Kariyerinin büyük bölümünü Shōchiku bünyesinde geçiren Ozu, renkli sinemaya görece geç geçmesine rağmen Equinox Flower sonrasında rengi de son derece kontrollü kompozisyonlarının parçasına dönüştürdü. Yaşamı boyunca Batı’da Akira Kurosawa kadar tanınmayan yönetmenin yapıtları ölümünden sonra uluslararası ölçekte yeniden keşfedilmiş ve Paul Schrader’dan Wim Wenders’a, Hou Hsiao-hsien’den Jim Jarmusch’a kadar farklı kuşaklardan sinemacıları derinden etkilemiştir.