Şahin Kaygun, fotoğraf, grafik, resim ve sinemayı birbirine bağlayan disiplinlerarası üretimiyle 1980’ler Türkiye sanatının özgün isimlerinden biridir. İstanbul Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksekokulu’nda grafik eğitimi alan Kaygun, öğrencilik yıllarında fotoğrafa yöneldi ve fotoğraf yüzeyine kazıma, boyama ve çizim gibi doğrudan müdahalelerde bulunarak fotoğraf ile resim arasındaki sınırları araştırdı. Türkiye’de Polaroid üzerine çalışan öncü sanatçılardan biri hâline gelen Kaygun, 1980’lerde sinemaya geçerek Dul Bir Kadın, Adı Vasfiye, Aaahh Belinda ve Anayurt Oteli gibi dönemin önemli filmlerinde sanat yönetmenliği yaptı. İstanbul Modern’in de vurguladığı üzere bu çalışmalarıyla Türkiye sinemasına estetik ve biçim açısından yeni bir plastik anlayış taşıdı.

Yönetmenin sinema dili; fotoğrafik kompozisyon, renk, ışık, nesnelerin plastik düzenlenişi ve karakterlerin iç dünyasını görsel atmosfer aracılığıyla dışa vurmasıyla tanınır. Kaygun’un fotoğraf çalışmalarında geliştirdiği gerçek görüntüyü kazıma, boyama ve yeniden düzenleme yaklaşımı sinemasında da karşılığını bulur; görüntüyü yalnızca olayları kaydeden bir araç değil, başlı başına anlam üreten bir yüzey olarak değerlendirir. Afife Jale’de tarihsel bir kişiliğin yaşamını güçlü bir görsel tasarım içinde ele alırken, Dolunay’da kapalı mekânlar, bireysel krizler, sanat ve melankoli üzerinden daha içe dönük ve varoluşçu bir anlatıya yönelir. Kaygun’un görüntü merkezli yaklaşımı, diyalog ağırlığının güçlü olduğu dönem Türkiye sineması içinde belirgin biçimde ayrışır.

Afife Jale ve Dolunay, Kaygun’un kısa yönetmenlik kariyerinin iki uzun metrajlı filmini oluşturur. Buna karşılık sinemadaki etkisi yalnızca yönettiği filmlerle sınırlı değildir; Atıf Yılmaz’ın Dul Bir Kadın, Adı Vasfiye ve Aaahh Belinda filmleriyle Ömer Kavur’un Anayurt Oteli gibi yapıtlarında üstlendiği sanat yönetmenliği, fotoğraf ve grafik alanındaki birikimini dönemin auteur sinemasına taşımasını sağlamıştır. Dolunay 1988 Cannes Film Festivali’nin Eleştirmenler Haftası seçkisine kabul edilmiş ve Kaygun’un sineması uluslararası alanda da görünürlük kazanmıştır. 1992’de henüz 41 yaşındayken hayatını kaybeden Kaygun, yalnızca iki film yönetmesine rağmen görüntü, fotoğraf ve plastik sanatlar arasında kurduğu ilişkiyle Türkiye sinemasında kendine özgü bir yer edinmiştir.