Quentin Tarantino, 1990’larda Amerikan bağımsız sinemasının ana akımla kurduğu ilişkiyi dönüştüren ve tür sinemasına yönelik yoğun referanslarıyla postmodern Amerikan sinemasının en etkili yönetmenlerinden biri hâline gelen senarist ve yönetmendir. Los Angeles’ta bir video dükkânında çalışırken geniş bir sinema kültürü edinen Tarantino, senaryo yazarlığının ardından ilk uzun metrajı Reservoir Dogs ile 1992 Sundance Film Festivali’nde dikkat çekti. İkinci filmi Pulp Fiction, doğrusal olmayan anlatısı, uzun diyalogları, popüler kültür referansları ve suç filmi kalıplarını yeniden düzenleyen yapısıyla 1994 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye kazandı. Filmin uluslararası başarısı, 1990’larda bağımsız Amerikan sinemasının geniş seyirci kitlelerine ulaşabileceğini gösteren önemli dönüm noktalarından biri oldu.

Yönetmenin sinema dili; doğrusal olmayan anlatılar, uzun diyaloglar, ani şiddet patlamaları, bölümlemeler, popüler müzik kullanımı ve sinema tarihinden alınan türsel motiflerin yeni bağlamlarda birleştirilmesiyle tanınır. Tarantino western, kung fu, samuray filmi, blaxploitation, gangster sineması, savaş filmi ve exploitation gibi farklı geleneklerden yararlanırken bu türleri doğrudan taklit etmek yerine aralarında sürekli bir alıntı ve yeniden yazım ilişkisi kurar. İntikam, sadakat, performans, şiddet ve sinemanın gerçekliği yeniden kurabilme gücü filmlerinde tekrar eden meselelerdir. Özellikle sonraki döneminde tarihsel olayları alternatif sonuçlarla yeniden yazarak sinemanın geçmiş üzerinde kurabileceği hayali müdahaleyi anlatının temel unsurlarından birine dönüştürmüştür.

Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown, Kill Bill, Inglourious Basterds, Django Unchained ve Once Upon a Time in Hollywood, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Jackie Brown ile Elmore Leonard’ın suç edebiyatını daha melankolik bir anlatıya dönüştüren Tarantino, Kill Bill ile Uzak Doğu dövüş sineması ve exploitation geleneğini bir araya getirdi. Inglourious Basterds ve Once Upon a Time in Hollywood gibi filmlerinde ise gerçek tarih ile sinema tarihini iç içe geçirerek geçmişin film aracılığıyla yeniden yazılabileceği alternatif dünyalar kurdu. Analog film kullanımını savunan ve yapıtlarını sinema tarihinin farklı dönemleriyle sürekli diyalog içinde tasarlayan Tarantino, 1990 sonrası Amerikan sinemasında bağımsız film kültürü ile geniş ölçekli popüler sinema arasındaki sınırların değişmesinde belirleyici rol oynadı.