Pierre Kast, eleştirmenlikten yönetmenliğe geçen kuşağın erken temsilcilerinden ve Fransız Yeni Dalgası’nın oluşumunda Cahiers du cinéma çevresiyle kurduğu bağlarla öne çıkan yönetmenlerden biridir. II. Dünya Savaşı sırasında Fransız Direnişi’nde yer alan Kast, savaş sonrasında Henri Langlois’nın Cinémathèque française çevresine katıldı ve Cahiers du cinéma için sinema eleştirileri yazdı. René Clément, Jean Renoir ve özellikle Preston Sturges gibi yönetmenlerin yanında çalıştıktan sonra kısa filmler çekmeye başladı. Alain Resnais ve Chris Marker gibi isimlerle yakınlık kuran Kast, ilk uzun metrajı Le Bel Âge ile 1960’ta kurmaca sinemaya geçti. Eleştirmenlik, yönetmenlik ve senaristliği birlikte sürdürerek Yeni Dalga’nın sinema üzerine düşünme ile film yapma arasındaki sınırı ortadan kaldıran kültürel ortamının önemli figürlerinden biri oldu.

Yönetmenin sinema dili; aşk ilişkileri, özgürlük, çift olmanın sınırları ve burjuva yaşamının duygusal kuralları etrafında şekillenir. Kast, geleneksel romantik anlatının sahiplenme ve sadakat üzerine kurulu yapısını sorgulayarak karakterlerinin farklı ilişki biçimleri deneyebildiği daha serbest anlatılar geliştirir. Le Bel Âge ve La Morte-Saison des amours gibi filmlerinde aşkı ahlaki bir sonuca ulaştırılması gereken dramatik çatışmadan çok bireysel özgürlükle birlikte düşünülmesi gereken bir deneyim olarak ele alır. Edebiyat, felsefe ve bilimle yakından ilgilenen yönetmenin filmlerinde diyalog önemli bir yer tutar; karakterler yalnızca olayların içinde hareket etmez, yaşadıkları ilişkiler ve dünya üzerine düşünür ve tartışırlar.

Le Bel Âge, La Morte-Saison des amours, Vacances portugaises, Le Grain de sable ve Les Soleils de l’île de Pâques, yönetmenin sinema anlayışının farklı yönlerini ortaya koyan filmler arasında yer alır. Kast, kurmaca çalışmalarının yanı sıra bilimsel konular, sanat ve farklı kültürler üzerine belgeseller gerçekleştirmiş; sinemayla edebiyat arasındaki ilişkisini romanlar yazarak da sürdürmüştür. Chris Marker, Alain Resnais, Agnès Varda ve Jacques Doniol-Valcroze gibi isimlerle aynı entelektüel çevrelerde bulunan yönetmen, Yeni Dalga’nın Godard-Truffaut hattı kadar görünür olmasa da savaş sonrası Fransız sinemasında eleştiriden bağımsız film üretimine geçişin önemli temsilcilerinden biri olmuş ve sinemayı düşünsel özgürlüğün alanı olarak gören kişisel bir filmografi bırakmıştır.