Philippe Garrel, Fransız Yeni Dalgası’nın ardından ortaya çıkan kuşağın en kişisel ve radikal yönetmenlerinden, 1968 sonrası Fransız sinemasının temel figürlerinden biridir. Oyuncu Maurice Garrel’in oğlu olan yönetmen, henüz on altı yaşındayken ilk kısa filmi Une plume pour Carole’ü çekti ve yirmili yaşlarının başında deneysel sinemanın içinde kendine özgü bir üretim biçimi geliştirdi. Mayıs 68’in politik ve kültürel atmosferinden doğrudan etkilenen Garrel, Pierre Clémenti, Jackie Raynal, Daniel Pommereulle ve Serge Bard gibi isimlerin yer aldığı Zanzibar Grubu çevresinde çalıştı. Bu dönemde gerçekleştirdiği Le Révélateur, La Concentration ve Le Lit de la vierge gibi filmler, geleneksel anlatıyı terk eden yapılarıyla 1968 sonrası Fransız avangardının önemli örnekleri hâline geldi.

Yönetmenin sinema dili; siyah-beyaz görüntüler, uzun planlar, sessizlikler, yalın mizansenler ve doğrudan kişisel deneyimlerden beslenen anlatılarla tanınır. Garrel’in erken dönem filmleri anlatısal süreklilikten büyük ölçüde uzaklaşırken, 1970’lerin sonlarından itibaren sineması giderek otobiyografik bir yön kazanmıştır. Aşk, ayrılık, kıskançlık, bağımlılık, intihar, aile ve sanatçıların gündelik yaşamı filmlerinde tekrar eden meselelerdir. Şarkıcı Nico ile yaşadığı ilişki ve 1970’lerin karşı-kültür ortamındaki deneyimleri birçok filmine doğrudan ya da dolaylı biçimde taşınmıştır. Garrel, kendi yaşamını sinemanın hammaddesine dönüştürürken kişisel hafıza ile kuşaksal belleği birbirinden ayırmayan son derece mahrem bir auteur sineması geliştirmiştir.

Le Révélateur, L’Enfant secret, Les Baisers de secours, J’entends plus la guitare, Les Amants réguliers ve La Frontière de l’aube, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Özellikle Les Amants réguliers, Mayıs 68’i büyük tarihsel olayların gösterisi yerine devrim sonrasındaki gençlerin aşkları, uyuşturucu kullanımı ve hayal kırıklıkları üzerinden ele alarak Garrel’in kişisel tarih ile kolektif tarihi birleştiren yaklaşımının önemli örneklerinden biri olmuştur. Jean Eustache ve Jean-Luc Godard’ın sinemasından izler taşıyan Garrel, görüntü yönetmeni William Lubtchansky ve senarist Marc Cholodenko gibi isimlerle uzun süreli işbirlikleri kurmuş; daha sonraki filmlerinde çocukları Louis ve Esther Garrel’i de sinemasının ailevi ve otobiyografik evrenine dâhil etmiştir.