Michael Haneke, modern toplumun görünmeyen şiddetini, bireyin yalnızlığını ve seyircinin izleme alışkanlıklarını sorgulayan çağdaş sinemanın en özgün yönetmenlerinden biridir. Filmlerinde fiziksel şiddetten çok, psikolojik gerilim ve bastırılmış duygular ön plandadır. Seyirciyi rahatlatan klasik anlatı kalıplarını bilinçli olarak reddeder; cevap vermekten çok rahatsız edici sorular sormayı tercih eder. Bu nedenle Haneke sineması yalnızca izlenen değil, yüzleşilen bir deneyim sunar.

Yönetmenin filmleri aile kurumunu, medya kültürünü, tüketim toplumunu ve burjuva yaşamını eleştirel bir bakışla inceler. Soğukkanlı kamera dili, uzun planlar, sessizlik ve kadraj dışını etkili biçimde kullanması, gerilimi görünmeyenden üretmesini sağlar. Haneke’nin dünyasında en büyük tehdit çoğu zaman gösterilen değil, gösterilmeyen şeydir. İzleyici, karakterlerle birlikte olayları çözmeye çalışırken aynı zamanda kendi etik konumunu da sorgulamaya başlar.

*Funny Games*, *The Piano Teacher*, *Cache* ve *The White Ribbon*, yönetmenin sinema anlayışını en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Haneke, izleyiciyi pasif bir gözlemci olmaktan çıkararak anlatının ahlaki sorumluluğuna ortak eder. Onun sinemasında huzursuzluk bir amaç değil, insan doğasını, toplumsal düzeni ve şiddetin gündelik yaşamdaki görünmez biçimlerini anlamaya yönelik güçlü bir anlatım aracıdır.