Metin Erksan, Türkiye sinemasında toplumsal gerçekçilikten kişisel ve biçimsel arayışlara uzanan filmografisiyle auteur sinemasının en önemli temsilcilerinden biridir. İstanbul Üniversitesi’nde sanat tarihi eğitimi alan Erksan, sinema üzerine yazılar yazdıktan sonra 1952’de Karanlık Dünya (Âşık Veysel’ın Hayatı) ile yönetmenliğe başladı. 1960’larda Gecelerin Ötesi, Yılanların Öcü, Acı Hayat ve Susuz Yaz gibi filmlerle mülkiyet, sınıf çatışması, yoksulluk ve toplumsal eşitsizlik meselelerini Türkiye’nin modernleşme süreci içinde ele aldı. Necati Cumalı’nın öyküsünden uyarladığı Susuz Yaz, 1964 Berlin Film Festivali’nde Altın Ayı’yı kazanarak Türkiye sinemasının büyük uluslararası festivallerde elde ettiği ilk büyük başarılardan birine imza attı.

Yönetmenin sinema dili; mülkiyet, tutku, iktidar, cinsellik ve bireyin sahip olma arzusunu farklı dönemlerde yeniden ele almasıyla tanınır. Susuz Yaz’da suyun mülkiyetini köylüler arasındaki çatışmanın merkezine yerleştirirken, Kuyu’da bir erkeğin kadını sahip olunabilecek bir nesne olarak görmesini şiddet ve saplantı üzerinden işler. Erksan’ın sineması toplumsal gerçekçilikle sınırlı kalmaz; özellikle Sevmek Zamanı ile surete âşık olma düşüncesini Doğu anlatı geleneğinden beslenen son derece stilize bir görsel dünyaya taşır. Halil’in Meral’in kendisi yerine görüntüsüne duyduğu aşk aracılığıyla gerçeklik, temsil, arzu ve imge arasındaki ilişkiyi araştıran film, Erksan’ın Yeşilçam’ın hâkim anlatı kalıplarından en radikal biçimde uzaklaştığı çalışmalarından biri olmuştur.

Yılanların Öcü, Acı Hayat, Susuz Yaz, Sevmek Zamanı ve Kuyu, yönetmenin sinema anlayışının farklı yönlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. 1960’ların ikinci yarısından itibaren Halit Refiğ ile birlikte Türkiye’de özgün bir sinema dili oluşturma arayışlarının merkezinde bulunan Erksan, Ulusal Sinema tartışmalarının da önemli isimlerinden biri hâline geldi. Bununla birlikte filmlerini yalnızca bu kuramsal çerçeveyle açıklamak mümkün değildir; toplumsal gerçekçilikten melodrama, fantastikten televizyon için gerçekleştirdiği edebiyat uyarlamalarına kadar farklı biçimlerde çalışmıştır. Özellikle Sevmek Zamanı yıllar içinde yeniden keşfedilerek Türkiye sinemasının modernist ve auteurist damarının temel yapıtlarından biri olarak değerlendirilmiştir.