Marguerite Duras, edebiyat, tiyatro ve sinema arasındaki sınırları ortadan kaldıran, savaş sonrası Fransız kültürünün en özgün yazar ve yönetmenlerinden biridir. Asıl adı Marguerite Donnadieu olan Duras, çocukluğunu Fransız Hindiçini’nde geçirdikten sonra 1932’de Fransa’ya yerleşti ve 1940’larda roman yayımlamaya başladı. Edebiyatta Yeni Roman çevresiyle ilişkilendirilmesine rağmen hiçbir zaman bütünüyle bu hareketin sınırları içinde kalmadı. Sinemayla kurduğu en önemli erken dönem ilişkilerinden biri Alain Resnais’nin Hiroshima mon amour filminin senaryosunu yazması oldu; bellek, savaş, aşk ve unutma üzerine kurduğu metin ona En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar adaylığı getirdi. 1960’ların ikinci yarısından itibaren ise kendi filmlerini yönetmeye başlayarak edebiyatta geliştirdiği parçalı anlatıyı giderek daha radikal bir sinema diline dönüştürdü.

Yönetmenin sinema dili; görüntü ile sesin birbirinden ayrılması, bedenden kopmuş dış sesler, uzun sessizlikler, tekrarlar ve olayların doğrudan gösterilmek yerine hatırlanması ya da anlatılmasıyla tanınır. Duras klasik sinemanın görüntü ile diyaloğu eşzamanlı hâle getiren yapısını parçalayarak ses bandını görüntüden bağımsız bir anlatı alanına dönüştürür. Özellikle India Song’da karakterlerin dudakları hareket etmezken geçmişe ait konuşmalar ve sesler görüntülerin üzerinde dolaşır; böylece film, yaşanmakta olan bir olaydan çok bellekte kalan izlerin yeniden çağrıldığı bir yapıya dönüşür. Arzu, yokluk, kadınlık, sömürgecilik, ölüm, hafıza ve imkânsız aşk filmlerinde tekrar eden meselelerdir.

Détruire, dit-elle, Nathalie Granger, La Femme du Gange, India Song, Le Camion ve Agatha et les lectures illimitées, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. India Song, Duras’nın edebiyat ile sinema arasında geliştirdiği ilişkinin doruk noktalarından biri olmuş; sömürge Hindistanı’nın dünyasını fiziksel gerçekçilik yerine mekânlar, müzik, sesler ve hatırlama aracılığıyla kurmuştur. Le Camion’da ise Gérard Depardieu ile birlikte çekilebilecek bir filmin senaryosunu okuyarak gerçekleşmiş film ile tasarlanan film arasındaki ayrımı ortadan kaldırır. Yaklaşık yirmi film gerçekleştiren Duras, anlatıyı görüntülemek yerine görüntü, metin ve ses arasındaki ilişkinin kendisini sinemanın konusu hâline getirerek savaş sonrası Fransız deneysel sinemasının en radikal auteurlerinden biri olmuştur.