Jean Rouch, belgesel sinemanın sınırlarını değiştiren, etnografik film ile kurmacayı bir araya getiren ve cinéma vérité’nin gelişiminde belirleyici rol oynayan Fransız yönetmen ve antropologlardan biridir. İnşaat mühendisliği eğitiminin ardından II. Dünya Savaşı sırasında Batı Afrika’da çalışmaya başlayan Rouch, burada etnografya ve antropolojiye yöneldi. Nijer ve çevresindeki toplulukları filme aldığı ilk çalışmalarından itibaren kamerayı yalnızca dışarıdan gözlem yapan bilimsel bir araç olarak değil, filme alınan kişilerle yönetmen arasında yeni ilişkiler kurulmasını sağlayan aktif bir unsur olarak kullandı. Les Maîtres fous, Moi, un Noir ve Edgar Morin ile gerçekleştirdiği Chronique d’un été, belgesel sinemanın tarihindeki temel yapıtlar arasına girdi.

Yönetmenin sinema dili; taşınabilir kameralar, doğrudan ses, doğaçlama ve filme alınan kişilerin filmin yaratım sürecine katılmasıyla tanınır. Rouch geleneksel etnografik sinemanın gözlemci ile gözlemlenen arasındaki kesin ayrımını sorgulayarak daha sonra “paylaşılan antropoloji” olarak adlandıracağı bir yaklaşım geliştirdi. Moi, un Noir gibi filmlerde gerçek kişiler kendi yaşamlarını yeniden canlandırırken kurmaca, belgesel ve performans birbirinden ayrılmaz hâle gelir. Edgar Morin ile çektiği Chronique d’un été ise insanların kamera karşısında ne ölçüde gerçek olabileceği sorusunu doğrudan filmin konusu yaparak cinéma vérité kavramının yerleşmesinde belirleyici rol oynadı.

Les Maîtres fous, Moi, un Noir, La Pyramide humaine, Chronique d’un été ve Petit à petit, yönetmenin sinema anlayışının farklı yönlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Afrika’da onlarca yıl boyunca gerçekleştirdiği çalışmalarla etnografik filmin yöntemlerini dönüştüren Rouch, aynı zamanda Fransız Yeni Dalgası üzerinde önemli bir etki yarattı; Jean-Luc Godard ve Jacques Rivette gibi yönetmenler onun hafif kamera, doğaçlama ve gerçek mekân kullanımından beslendi. Chronique d’un été ile Berlin Film Festivali’nde Uluslararası Eleştirmenler Ödülü’nü kazanan Rouch, antropoloji ile sinemayı birbirinden ayrı disiplinler olmaktan çıkararak kameranın gerçekliği yalnızca kaydetmediği, aynı zamanda onu dönüştürdüğü bir sinema anlayışı geliştirdi.