Jean-Luc Godard, Fransız Yeni Dalgası’nın kurucu yönetmenlerinden ve sinema dilini 20. yüzyılın ikinci yarısında en radikal biçimde dönüştüren sinemacılardan biridir. Paris’te François Truffaut, Jacques Rivette, Claude Chabrol ve Éric Rohmer ile birlikte sinema kulüplerini takip eden Godard, 1950’lerde Cahiers du cinéma dergisinde eleştirmenlik yaparak auteur düşüncesinin gelişimine katkıda bulundu. İlk uzun metrajı À bout de souffle, elde kamera kullanımı, doğal mekânları, doğaçlamaya açık oyunculuğu ve özellikle sıçramalı kurgusuyla klasik devamlılık anlayışını parçalayarak Yeni Dalga’nın simge filmlerinden biri hâline geldi. Godard böylece sinemanın yerleşik kurallarını yalnızca reddeden değil, bu kuralların nasıl çalıştığını filmlerinin konusu hâline getiren bir yönetmen olarak öne çıktı.

Yönetmenin sinema dili; sıçramalı kurgu, doğrudan kameraya konuşan karakterler, ara yazılar, alıntılar, anlatı sürekliliğinin bozulması ve görüntü ile ses arasındaki ilişkinin sürekli sorgulanmasıyla tanınır. Godard için film yalnızca bir hikâyeyi aktaran araç değil, görüntülerin nasıl anlam ürettiğini araştıran düşünsel bir alandır. Vivre sa vie, Le Mépris, Bande à part ve Pierrot le fou gibi filmlerinde aşk, tüketim kültürü, yabancılaşma ve sinema tarihi iç içe geçerken 1960’ların sonlarında çalışmaları giderek daha açık bir politik yön kazanır. 1968 sonrasında Jean-Pierre Gorin ile Dziga Vertov Grubu’nu kurarak geleneksel auteur ve ticari sinema anlayışını da sorgulayan kolektif bir üretim dönemine yönelmiştir.

À bout de souffle, Vivre sa vie, Le Mépris, Pierrot le fou, Week-end ve Histoire(s) du cinéma, yönetmenin farklı dönemlerde geliştirdiği sinema anlayışının en güçlü örnekleri arasında yer alır. 1970’lerden itibaren video ve televizyon teknolojileriyle deneyler yapan Godard, 1980’lerde uzun metraj kurmacaya geri dönmüş; daha sonraki çalışmalarında dijital görüntü, 3D ve görüntü arşivlerini kullanarak sinemanın tarihini ve geleceğini araştırmayı sürdürmüştür. Alphaville ile Berlin’de Altın Ayı, Prénom Carmen ile Venedik’te Altın Aslan kazanan ve 2010’da Onursal Oscar’a layık görülen Godard, Yeni Dalga’nın başlangıcından dijital döneme kadar sinemanın biçimini sürekli yeniden sorgulayan radikal bir filmografi bırakmıştır.