Jacques Tati, görsel komedi, ses tasarımı ve modern yaşamın gündelik ritüellerine yönelik gözlemleriyle savaş sonrası Fransız sinemasının en özgün yönetmen ve oyuncularından biridir. Gençliğinde profesyonel ragbi oynayan Tati, 1930’larda müzikhol sahnelerinde sporcuları ve gündelik hareketleri taklit ettiği pandomim gösterileriyle tanındı. René Clément’nın yönettiği Soigne ton gauche gibi kısa filmlerde çalıştıktan sonra ilk uzun metrajı Jour de fêteyi gerçekleştirdi. Bu filmde Fransız taşrasının gündelik yaşamını Amerikan hız ve verimlilik kültürüyle karşılaştıran Tati, daha sonra Les Vacances de Monsieur Hulot ile sinema tarihinin en tanınmış komedi karakterlerinden Monsieur Hulot’yu yarattı. Sessiz sinema geleneğinden beslenmesine rağmen sesi komedinin temel araçlarından biri hâline getirerek Charlie Chaplin ve Buster Keaton’dan devraldığı fiziksel komediyi savaş sonrası modern toplumun koşullarına uyarladı.

Yönetmenin sinema dili; geniş planlar, derinlikli mizansenler, uzun çekimler, eşzamanlı gelişen küçük olaylar ve diyalogdan bağımsız biçimde kullanılan ses efektleriyle tanınır. Tati yakın plan ve hızlı kurgu aracılığıyla seyircinin dikkatini belirli bir noktaya yönlendirmek yerine kadrajın farklı bölgelerinde gerçekleşen eylemleri izleyicinin keşfetmesine olanak tanır. Monsieur Hulot da klasik komedinin merkezî kahramanlarından farklı olarak çoğu zaman kalabalığın içinde kaybolur ve çevresindeki dünyanın yalnızca bir parçasına dönüşür. Mon Oncleda modernist ev mimarisini, tüketim kültürünü ve teknolojik gündelik hayatı mekanik davranışların kaynağı olarak kullanırken, insan ilişkilerindeki düzensizliği ve rastlantıyı modern dünyanın işlevsel düzeniyle karşı karşıya getirir.

Jour de fête, Les Vacances de Monsieur Hulot, Mon Oncle, PlayTime ve Trafic, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Tati’nin en radikal yapıtı PlayTime, Paris’i cam, çelik, trafik, reklamlar ve birbirine benzeyen modern mekânlardan oluşan devasa bir görsel sisteme dönüştürür. Film için inşa edilen ve “Tativille” olarak anılan büyük setlerde 70 mm formatında çalışan yönetmen, geleneksel olay örgüsünü büyük ölçüde ortadan kaldırarak seyircinin kadraj içindeki küçük hareketleri ve sesleri kendi başına keşfettiği bir anlatı kurdu. Yapımın mali başarısızlığı Tati’yi ağır borç altında bıraksa da PlayTime sonraki yıllarda yeniden değerlendirilerek modern kent yaşamını sinemanın görsel ve işitsel olanaklarıyla araştıran temel yapıtlardan biri kabul edildi. Tati, komediyi yalnızca karakter ve gag üzerine değil, insan ile mimari, teknoloji ve gündelik çevre arasındaki ilişki üzerine kurarak modern sinema üzerinde kalıcı bir etki bıraktı.