Jacques Doniol-Valcroze, Fransız Yeni Dalgası’nın entelektüel altyapısının oluşmasında belirleyici rol oynayan eleştirmen, senarist ve yönetmenlerden biridir. 1940’ların sonunda Revue du cinéma çevresinde sinema eleştirileri yazan Doniol-Valcroze, André Bazin ve Joseph-Marie Lo Duca ile birlikte 1951’de Cahiers du cinéma dergisini kurdu ve uzun yıllar yayın kurulunun merkezindeki isimlerden biri oldu. Dergi çevresinde François Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol, Éric Rohmer ve Jacques Rivette gibi genç eleştirmenlerin yetişmesine katkıda bulunarak auteur düşüncesinin ve Fransız Yeni Dalgası’nın eleştirel zeminini hazırladı. 1950’lerin sonunda kısa filmler çekmeye başladı ve L’Eau à la bouche ile uzun metraj yönetmenliğine geçti.

Yönetmenin sinema dili; aşk ilişkileri, arzu, sadakatsizlik ve burjuva yaşamının duygusal oyunları etrafında şekillenir. Doniol-Valcroze, Yeni Dalga’nın hafif ekipler, gerçek mekânlar ve geleneksel stüdyo üretiminden uzaklaşma eğilimini benimserken anlatısında edebiyat ve tiyatroyla güçlü bağlar kurdu. L’Eau à la bouche, Le Cœur battant ve La Dénonciation gibi filmlerinde karakterler arasındaki değişken ilişkileri, kuşku ve arzuyu öne çıkarır. Bununla birlikte sinema tarihindeki etkisi yalnızca yönetmenliğinden değil, filmleri değerlendiren eleştirel düşünce ile film yapma pratiğini aynı kuşak içinde buluşturan kültürel ortamın kurulmasındaki rolünden kaynaklanır.

L’Eau à la bouche, Le Cœur battant, La Dénonciation ve L’Homme à femmes, Doniol-Valcroze’un yönetmenlik kariyerinin öne çıkan filmleri arasında yer alır. Pierre Kast ile birlikte gerçekleştirdiği çalışmalar ve Cahiers du cinéma çevresindeki faaliyetleri, onu savaş sonrası Fransız sinemasının eleştiri ile yönetmenlik arasındaki geçiş kuşağının önemli temsilcilerinden biri hâline getirmiştir. 1962’de Cannes Film Festivali’nin paralel bölümü olarak ortaya çıkan Uluslararası Eleştirmenler Haftası’nın kuruluşunda da rol oynayan Doniol-Valcroze, Yeni Dalga’nın Godard veya Truffaut kadar uluslararası üne ulaşmış bir yönetmeni olmasa da hareketin düşünsel ve kurumsal tarihinin temel figürlerinden biri olarak kalmıştır.