Jacques Demy, Fransız Yeni Dalgası’nın Sol Yaka çevresiyle ilişkilendirilen ve müzikal, melodram ile masal biçimlerini modern sinemanın anlatım olanaklarıyla birleştiren en özgün Fransız yönetmenlerden biridir. Nantes’ta geçen çocukluğunda kukla tiyatrosu, animasyon ve amatör filmlerle ilgilenen Demy, Paris’te sinema eğitimi aldıktan sonra animatör Paul Grimault ve belgeselci Georges Rouquier ile çalıştı. İlk uzun metrajı Lola ile 1961’de yönetmenliğe geçen Demy, Agnès Varda, Alain Resnais ve Chris Marker gibi Sol Yaka sinemacılarıyla yakın ilişki kurarken klasik Hollywood müzikallerine, Max Ophüls’ün sinemasına ve Fransız şiirsel gerçekçiliğine duyduğu ilgiyi Yeni Dalga’nın biçimsel özgürlüğüyle birleştirdi.

Yönetmenin sinema dili; canlı renkler, müzik, koreografik kamera hareketleri, tesadüfi karşılaşmalar ve birbirine bağlanan karakterlerle kurduğu romantik evrenle tanınır. Demy’nin filmlerinde aşk çoğu zaman mutluluğa ulaşmanın değil, zamanın, sınıfsal koşulların ve rastlantıların biçimlendirdiği bir kayıp deneyiminin merkezindedir. Michel Legrand ile gerçekleştirdiği uzun süreli işbirliği özellikle Les Parapluies de Cherbourg ve Les Demoiselles de Rochefort filmlerinde müziği anlatının ayrılmaz parçasına dönüştürür. Les Parapluies de Cherbourg’da bütün diyalogları şarkı olarak kurarken gündelik hayatın ekonomik ve toplumsal gerçekliğini romantik müzikalin yapısı içinde ele alarak türün sınırlarını genişletmiştir.

Lola, La Baie des Anges, Les Parapluies de Cherbourg, Les Demoiselles de Rochefort ve Peau d’âne, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Nantes, Cherbourg ve Rochefort gibi kentleri tekrar eden karakterler ve hikâyeler aracılığıyla birbirine bağlayan Demy, filmleri arasında adeta ortak bir kurmaca evren oluşturmuştur. Les Parapluies de Cherbourg ile 1964 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye’yi kazanan yönetmen, Catherine Deneuve, Anouk Aimée ve Michel Legrand ile yaptığı işbirlikleriyle Fransız sinemasının en ayırt edici görsel ve müzikal dünyalarından birini yaratmış; Hollywood müzikalinin iyimser gösterisini melankoli, sınıf ve kayıp duygusuyla yeniden yorumlamıştır.