Ingmar Bergman, insanın ölüm, inanç, yalnızlık ve varoluş karşısındaki deneyimini sinemanın merkezine taşıyan, 20. yüzyılın en etkili yönetmenlerinden biridir. Stockholm Üniversitesi’nde edebiyat ve sanat tarihi eğitimi alan Bergman, kariyerine tiyatroda başladı ve yaşamı boyunca tiyatro ile sinemayı birlikte sürdürdü. 1940’larda senarist ve yönetmen olarak sinemaya geçen Bergman, Sommaren med Monika ve Sommarnattens leende ile uluslararası ölçekte dikkat çekti; Det sjunde inseglet ve Smultronstället ile ölüm, Tanrı’nın sessizliği ve insanın yaşamına anlam verme çabasını modern sinemanın temel meselelerinden biri hâline getirdi.

Yönetmenin sinema dili; yüzlere odaklanan yakın planlar, sade mekânlar, ışık ile gölgenin dramatik kullanımı ve karakterler arasındaki yoğun psikolojik çatışmalarla tanınır. İnanç krizi, ölüm korkusu, suçluluk, evlilik, cinsellik, aile ve insanların birbirleriyle gerçek bir bağ kuramaması filmlerinde tekrar eden meselelerdir. Görüntü yönetmeni Sven Nykvist ile geliştirdiği görsel anlayış özellikle Såsom i en spegel, Nattvardsgästerna, Tystnaden ve Persona gibi filmlerde giderek yalınlaşır. Persona ile yüz, kimlik ve temsil arasındaki ilişkiyi filmin biçimine taşıyan Bergman, klasik psikolojik dramın sınırlarını aşarak sinemanın kendi görüntü ve anlatı yapısını da sorgulayan modernist bir dil geliştirmiştir.

Det sjunde inseglet, Smultronstället, Persona, Viskningar och rop ve Fanny och Alexander, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Jungfrukällan, Såsom i en spegel ve Fanny och Alexander En İyi Yabancı Dilde Film Oscar’ını kazanırken Bergman, Cannes, Berlin ve Venedik gibi festivallerde de çok sayıda ödüle layık görülmüştür. Liv Ullmann, Bibi Andersson, Max von Sydow, Gunnar Björnstrand ve Ingrid Thulin gibi oyuncularla kurduğu uzun süreli işbirlikleri sinemasının ayırt edici topluluk yapısını oluşturmuştur. Bergman, kişisel korkuları ve ilişkileri evrensel varoluş sorunlarına dönüştürerek Woody Allen’dan Andrey Tarkovski’ye kadar farklı kuşaklardan yönetmenler üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştır.