Georges Franju, belgesel gerçekçiliğini şiirsel ve tekinsiz görüntülerle birleştiren, savaş sonrası Fransız sinemasının en özgün yönetmenlerinden biridir. Henri Langlois ile birlikte 1936’da Cinémathèque française’in kuruluşunda yer alan Franju, sinema tarihinin korunması ve yeniden keşfedilmesinde önemli rol oynadı. Yönetmenliğe kısa belgesellerle başlayan Franju, Paris mezbahalarını görüntülediği Le Sang des bêtes ile gündelik gerçekliğin içine gizlenmiş şiddeti son derece sakin ve şiirsel bir anlatımla ortaya koydu. İlk uzun metrajı La Tête contre les murs sonrasında çektiği Les Yeux sans visage ise korku, melodram ve fantastik sinemayı bir araya getiren üslubunun uluslararası ölçekte en tanınan örneği hâline geldi.

Yönetmenin sinema dili; gerçekçi mekânlarla düşsel görüntülerin yan yana getirilmesi, gündelik hayatın içindeki tekinsizliğin açığa çıkarılması ve şiddetin gösterişli dramatik etkilerden uzak, soğukkanlı biçimde sunulmasıyla tanınır. Franju için fantastik olan başka bir dünyaya ait değildir; sıradan gerçekliğin içinde aniden görünür hâle gelir. Les Yeux sans visage filmindeki maskeli yüz, ameliyat sahneleri ve klinik mekânlar bu yaklaşımın en güçlü örneklerindendir. Louis Feuillade ve sessiz dönem Fransız sinemasına duyduğu ilgi de filmlerindeki gizem, suç, maskeler ve gerçeküstü atmosfer üzerinde belirleyici olmuş; korkuyu şiirsel güzellikle yan yana getiren kendine özgü bir görsel dünya yaratmıştır.

Le Sang des bêtes, Les Yeux sans visage, Thérèse Desqueyroux, Judex ve Thomas l’imposteur, yönetmenin sinema anlayışının farklı yönlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. François Mauriac ve Jean Cocteau gibi yazarların eserlerini sinemaya uyarlayan Franju, Judex ile Louis Feuillade’ın sessiz dönem seri filmlerine doğrudan saygı duruşunda bulunurken geçmiş sinema biçimlerini modern bir estetik içinde yeniden yorumlamıştır. Fransız Yeni Dalgası’nın ortaya çıktığı yıllarda filmler çekmesine rağmen bu hareketin doğrudan bir üyesi olmayan Franju, şiirsel gerçekçilik, sürrealizm ve fantastik sinema arasındaki bağlantıları savaş sonrası döneme taşıyarak David Cronenberg’den Guillermo del Toro’ya uzanan sonraki kuşakların sinemasında izleri görülebilen özgün bir miras bırakmıştır.