Francis Ford Coppola, 1970’lerde Amerikan stüdyo sistemini dönüştüren Yeni Hollywood kuşağının temel yönetmenlerinden ve yönetmenin yaratıcı bağımsızlığını büyük ölçekli yapımlarla birleştiren en etkili auteurlerden biridir. UCLA’da sinema eğitimi alan Coppola, kariyerinin başında Roger Corman’ın yanında düşük bütçeli filmlerde çalıştı ve Dementia 13 ile ilk uzun metrajlarından birini gerçekleştirdi. The Rain People ile kişisel ve bağımsız bir sinema arayışına yönelirken George Lucas ile American Zoetrope yapım şirketini kurdu. Mario Puzo’nun romanından uyarladığı The Godfatherın büyük başarısı ve ardından gerçekleştirdiği The Conversation ile The Godfather Part II, Coppola’yı 1970’ler Amerikan sinemasının merkezine taşıdı ve Yeni Hollywood’un yönetmen merkezli üretim anlayışının en güçlü örneklerini ortaya koydu.

Yönetmenin sinema dili; yoğun ışık-gölge kullanımı, kontrollü mizansenler, paralel kurgu ve karakterlerin kişisel çatışmalarını daha geniş ailevi, ekonomik ve politik yapılarla ilişkilendirmesiyle tanınır. Coppola’nın filmlerinde aile, iktidar, miras, suçluluk, paranoya, savaş ve Amerikan idealinin çöküşü tekrar eden meselelerdir. The Godfather filmlerinde mafya ailesini kapitalizm, iktidar ve Amerikan rüyası üzerine geniş bir anlatıya dönüştürürken, The Conversationda gözetleme teknolojileri üzerinden mahremiyet ve suçluluk sorunlarını ele aldı. Apocalypse Nowda ise Joseph Conrad’ın Heart of Darkness metnini Vietnam Savaşı’na taşıyarak savaşın politik boyutunu insanın iktidar, şiddet ve delilikle kurduğu ilişki üzerinden yeniden yorumladı.

The Godfather, The Conversation, The Godfather Part II, Apocalypse Now, Rumble Fish ve Bram Stoker’s Dracula, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. 1974’te aynı yıl içinde The Conversation ile Altın Palmiye kazanıp The Godfather Part II ile En İyi Film Oscar’ına ulaşan Coppola, Apocalypse Now ile ikinci kez Altın Palmiye kazandı. 1980’lerde Zoetrope Studios üzerinden Hollywood’un stüdyo modeline alternatif bir üretim sistemi kurmaya çalışsa da One from the Heartın mali başarısızlığı yönetmenin uzun yıllar sürecek ekonomik sorunlar yaşamasına yol açtı. Daha sonraki dönemlerinde büyük stüdyo yapımları ile kişisel filmler arasında hareket eden Coppola, kendi finanse ettiği Megalopolis ile ileri yaşında yeniden deneysel ve bağımsız üretim modeline dönerek auteur sineması anlayışını sürdürmüştür.