Federico Fellini, İtalyan Yeni Gerçekçiliği içinde başlayan kariyerini giderek düş, hafıza, fantezi ve otobiyografiyi bir araya getiren kişisel bir sinema evrenine dönüştüren, sinema tarihinin en etkili yönetmenlerinden biridir. Gazetecilik, karikatür ve mizah yazarlığının ardından sinemaya senarist olarak giren Fellini, Roberto Rossellini’nin Roma, città aperta ve Paisà filmlerinin senaryo çalışmalarına katılarak Yeni Gerçekçilik çevresinde yer aldı. Alberto Lattuada ile yönettiği Luci del varietà sonrasında kendi filmlerini çekmeye başlayan yönetmen, I vitelloni, La strada ve Le notti di Cabiria ile savaş sonrası İtalya’nın toplumsal gerçekliğini yalnızlık, gösteri dünyası ve toplumun kıyısında yaşayan karakterler üzerinden kişisel bir anlatıya dönüştürdü.

Yönetmenin sinema dili zamanla Yeni Gerçekçiliğin gündelik hayatı gözlemleyen yaklaşımından uzaklaşarak rüyaların, çocukluk anılarının, arzuların ve gösterinin gerçeklikle iç içe geçtiği özgün bir biçime yöneldi. Fellini’nin filmlerinde sirkler, palyaçolar, geçit törenleri, dini ritüeller, grotesk bedenler, gösterişli kadınlar ve kalabalıklar tekrar eden görsel motiflere dönüşür. La dolce vita ile modern Roma’nın haz ve yabancılaşma dünyasını, 8½ ile sanatçının yaratıcı krizini, Amarcord ile çocukluk ve faşizm dönemine ilişkin hatıralarını işlerken gerçek ile hayal arasındaki ayrımı bilinçli biçimde ortadan kaldırır. Bu derece ayırt edici olan üslubu, sinema literatürüne “Felliniesk” kavramının yerleşmesini sağlamıştır.

La strada, Le notti di Cabiria, La dolce vita, 8½ ve Amarcord, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. La strada, Le notti di Cabiria, 8½ ve Amarcord En İyi Yabancı Dilde Film Oscar’ını kazanırken, La dolce vita 1960 Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye’ye layık görülmüştür. Marcello Mastroianni, Giulietta Masina ve besteci Nino Rota ile gerçekleştirdiği uzun süreli işbirlikleri de sinemasının kimliğinin ayrılmaz parçaları hâline gelmiştir. Fellini, 1993’te aldığı Onursal Oscar’a kadar uzanan kariyerinde kişisel belleği sinemasal gösteriye dönüştürmüş ve kendi adıyla tanımlanabilecek kadar özgün bir film dünyası yaratmıştır.