Danièle Huillet, Jean-Marie Straub ile gerçekleştirdiği radikal biçimsel ve politik filmlerle modern Avrupa sinemasının en özgün yönetmenlerinden biridir. 1950’lerin ortalarında tanışan Huillet ve Straub, Cezayir Savaşı sırasında Straub’un askerlik hizmetini reddetmesinin ardından Fransa’dan ayrılarak Almanya’ya yerleşti ve sinema çalışmalarını burada sürdürdü. İlk kısa filmleri Machorka-Muff ile başlayan ortak filmografileri Almanya, İtalya ve Fransa arasında gelişirken Heinrich Böll, Bertolt Brecht, Franz Kafka, Friedrich Hölderlin, Cesare Pavese ve Elio Vittorini gibi yazarların metinlerini sinemaya taşıdılar. Huillet, filmlerin yönetimi, kurgu, ses ve yapım süreçlerinde belirleyici bir yaratıcı ortak olarak yer aldı.

Huillet ve Straub’un sinema dili; doğal ışık, doğrudan ses, uzun planlar, sabit kamera ve oyuncuların metni alışılmış dramatik vurgulardan arındırarak söylemesiyle tanınır. Edebiyat, müzik ve tarihsel metinleri geleneksel anlamda uyarlamak yerine onların dilsel ve politik yapısını görüntü ile karşı karşıya getirirler. Filmlerinde faşizm, sınıf mücadelesi, kapitalizm, sömürgecilik, tarih ve kolektif hafıza tekrar eden meselelerdir. Huillet özellikle ses kaydı, oyuncuların ritmi ve kurgu üzerindeki titiz çalışmasıyla filmlerin maddi yapısının oluşmasında merkezi rol oynar; sinemanın seyirciyi yönlendirmek yerine onu görmeye, dinlemeye ve düşünmeye zorlaması gerektiğini savunan bir yaklaşım geliştirir.

Chronik der Anna Magdalena Bach, Geschichtsunterricht, Moses und Aron, Dalla nube alla resistenza ve Klassenverhältnisse, Huillet ile Straub’un sinema anlayışını en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Geleneksel auteur fikrini de sorgulayan ortaklıkları boyunca filmlerini “Straub-Huillet” imzasıyla üreten ikili, ticari sinemanın dramatik ve teknik alışkanlıklarını sistematik biçimde reddederek politik düşünceyi doğrudan filmin biçimine yerleştirmiştir. 2006 Venedik Film Festivali’nde sinema diline yaptıkları yenilikçi katkılar nedeniyle özel ödüle layık görülen Huillet ve Straub’un çalışmaları, Pedro Costa’dan Harun Farocki’ye kadar deneysel ve politik sinemanın sonraki kuşakları üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştır.