Buster Keaton, fiziksel komediyi kamera, kurgu ve mekânın geometrisiyle bütünleştirerek sessiz sinemanın olanaklarını genişleten Amerikan sinemasının temel yönetmen, oyuncu ve komedyenlerinden biridir. Vodvil sanatçısı bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Keaton, henüz çocukken anne ve babasıyla birlikte “The Three Keatons” adlı gösteride sahneye çıktı ve akrobatik performans konusunda olağanüstü bir fiziksel beceri geliştirdi. 1917’de Roscoe “Fatty” Arbuckle ile sinemaya geçerek kamera önündeki komedinin tiyatrodan farklı olanaklarını öğrendi. 1920’de kendi kısa filmlerini yönetmeye başlayan Keaton, One Week, The Play House ve Cops gibi yapımlarda fiziksel gagları yalnızca oyuncunun bedenine değil dekor, perspektif, kurgu ve kamera konumuna dayandıran bir sinema anlayışı geliştirdi. Ardından Our Hospitality, Sherlock Jr., The Navigator ve The General gibi uzun metrajlarla sessiz komedinin en radikal biçimsel örneklerinden bazılarını gerçekleştirdi.

Keaton’ın sinema dili; sabit ve çoğunlukla geniş kadrajlar, geometrik kompozisyonlar, karmaşık fiziksel gaglar ve karakter ile çevresindeki mekanik dünya arasındaki ilişkiyle tanınır. Charlie Chaplin’in duygusal ve toplumsal açıdan daha belirgin karakter anlayışından farklı olarak Keaton, yaşadığı felaketler karşısında yüz ifadesini neredeyse hiç değiştirmeyen “Great Stone Face” kişiliğini geliştirdi. Komedi çoğunlukla karakterin psikolojik tepkisinden değil, bedeninin trenler, gemiler, evler, makineler ve değişen fiziksel mekânlarla kurduğu ilişkiden doğar. *Sherlock Jr.*da bir makinistin rüyasında sinema perdesinin içine girmesiyle kurgu ve mekânsal sürekliliğin kurallarını komedinin konusu hâline getirirken, The Generalda gerçek lokomotifleri ve geniş coğrafi alanları kullanarak aksiyon ile komediyi aynı görsel yapı içinde birleştirir.

Sherlock Jr., The Navigator, Seven Chances, The General, Steamboat Bill, Jr. ve The Cameraman, Keaton’ın sinema anlayışının en güçlü örnekleri arasında yer alır. Özellikle Sherlock Jr., sinemanın gerçekliği dönüştürme kapasitesini doğrudan anlatının konusu hâline getirmesi nedeniyle yalnızca komedi tarihinde değil deneysel ve modernist sinemanın gelişimi açısından da son derece etkili oldu. The Generalda Amerikan İç Savaşı’nı büyük ölçekli fiziksel aksiyonla birleştiren Keaton, mümkün olduğunca gerçek mekânlar ve gerçek araçlarla çalışarak komedinin inandırıcılığını görüntünün fiziksel gerçekliğine dayandırdı. 1928’de bağımsız yapım sistemini bırakarak MGM ile sözleşme imzalaması yaratıcı kontrolünün giderek azalmasına yol açtı. Sesli dönemde yönetmenlik kariyeri gerilese de sonraki kuşakların Keaton filmlerini yeniden keşfetmesiyle sinema tarihindeki konumu büyük ölçüde yeniden değerlendirildi.