Bernardo Bertolucci, politika, cinsellik, kimlik ve tarih arasındaki ilişkiyi güçlü görsel kompozisyonlarla ele alan, savaş sonrası İtalyan modernist sinemasının önemli yönetmenlerinden biridir. Şair ve eleştirmen Attilio Bertolucci’nin oğlu olarak sanat ve edebiyat çevresinde büyüyen Bertolucci, genç yaşta şiir yazmaya başladı ve Roma Üniversitesi’nde edebiyat eğitimi gördü. Pier Paolo Pasolini’nin Accattone filminde yönetmen yardımcılığı yaptıktan sonra Pasolini’nin öyküsünden hareketle ilk uzun metrajı La commare seccayı yönetti. Prima della rivoluzione ile Marksizm, burjuva kimliği ve kişisel arzu arasındaki çatışmayı kendi kuşağının politik deneyimi üzerinden ele alarak uluslararası alanda dikkat çekti. 1960’ların İtalyan sinemasındaki politik ve biçimsel arayışlardan beslenen Bertolucci, Jean-Luc Godard ve Fransız Yeni Dalgası’nın etkilerini Antonioni ve Pasolini’den devraldığı İtalyan modernizmiyle birleştirerek kişisel sinema dilini geliştirdi.

Yönetmenin sinema dili; akışkan kamera hareketleri, ayrıntılı renk düzenlemeleri, mimari mekânların psikolojik kullanımı ve karakterlerin özel yaşamlarını daha geniş politik yapılarla ilişkilendirmesiyle tanınır. Bertolucci’nin filmlerinde cinsellik, arzu ve aile ilişkileri hiçbir zaman yalnızca kişisel meseleler değildir; faşizm, sınıf, ideoloji ve iktidarla sürekli kesişir. Alberto Moravia’nın romanından uyarladığı Il conformistada faşizmi sıradan bir politik bağlılıktan çok karakterin normalleşme ve topluma uyum arzusuyla ilişkilendirirken Vittorio Storaro’nun görüntüleriyle ışık, gölge, renk ve mimariyi bu psikolojik yapının parçasına dönüştürür. Ultimo tango a Parigide cinsellik, yas ve kimlik arasındaki ilişkiye yönelirken Novecentoda İtalya’nın sınıf mücadelelerini faşizmin yükselişiyle birlikte geniş bir tarihsel anlatı içinde ele alır.

Prima della rivoluzione, Strategia del ragno, Il conformista, Ultimo tango a Parigi, Novecento ve The Last Emperor, yönetmenin sinema anlayışının farklı dönemlerini en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. 1970’lerde İtalya’nın politik tarihine yoğunlaşan Bertolucci, daha sonraki döneminde uluslararası ortak yapımlara ve büyük ölçekli tarihsel anlatılara yöneldi. Çin’in son imparatoru Puyi’nin yaşamını konu alan The Last Emperor, Yasak Şehir’de çekim izni verilen ilk Batılı uzun metraj yapımlardan biri oldu ve En İyi Film ile En İyi Yönetmen dâhil dokuz Akademi Ödülü kazandı. The Sheltering Sky, Little Buddha ve Besieged gibi sonraki filmlerinde farklı kültürler arasındaki karşılaşmaları sürdüren Bertolucci, Avrupa sanat sinemasının modernist ve politik mirasını uluslararası büyük yapımlarla birleştiren özgün bir kariyer oluşturdu.