Alain Resnais, modern Fransız sinemasının anlatı biçimini kökten değiştiren ve sinemada bellek, zaman ve bilinç üzerine en etkili çalışmaları gerçekleştiren yönetmenlerden biridir. Kariyerine kurgu ve kısa belgesellerle başlayan Resnais, Gece ve Sis ile tarihsel travmanın temsilini sorgulamış, ilk uzun metrajı Hiroshima Sevgilim ile kişisel hafıza ile kolektif geçmişi iç içe geçiren özgün sinema anlayışını ortaya koymuştur. Fransız Yeni Dalgası’yla aynı dönemde ortaya çıkmasına rağmen Chris Marker ve Agnès Varda gibi isimlerle birlikte daha çok Sol Yaka grubuyla ilişkilendirilir.

Yönetmenin sinema dili; doğrusal zamanın parçalanması, geçmiş ile şimdinin birbirine karışması, tekrarlar, çağrışımlı kurgu ve karakterlerin belleğini görünür kılan görüntü düzenlemeleriyle tanınır. Marguerite Duras, Alain Robbe-Grillet ve Jorge Semprún gibi önemli yazarlarla çalışan Resnais, senaryoyu yönetmenin mutlak hâkimiyetindeki bir araçtan çok yaratıcı bir işbirliği alanı olarak görür. Filmlerinde hatırlanan, unutulan ya da hayal edilen olaylar aynı düzlemde var olabilir; böylece seyirci çoğu zaman gördüğü şeyin anı mı, gerçek mi yoksa olasılık mı olduğuna karar vermek zorunda kalır.

Hiroshima Sevgilim, Geçen Yıl Marienbad’da, Muriel ve Amerikalı Amcam, yönetmenin sinema anlayışını en güçlü biçimde ortaya koyan filmler arasında yer alır. Geçen Yıl Marienbad’da ile Venedik Film Festivali’nde Altın Aslan’ı kazanan Resnais, Amerikalı Amcam ile Cannes’da Jüri Büyük Ödülü’ne layık görülmüştür. Kariyerinin ilerleyen dönemlerinde tiyatro, müzikal ve komedi biçimlerine yönelse de zaman, ölüm, hafıza ve gerçekliğin değişken doğasına duyduğu ilgi devam etmiş; sinemayı insan zihninin çalışma biçimini araştıran bir alan olarak kullanmıştır.